Van schuldgevoel naar grootse plannen
Miss Taylor · Vandaag begon eigenlijk meteen interessant.
Er belde een meneer voor een collega. Nu zijn mijn collega en ik qua uiterlijk nogal verschillend. Laten we zeggen dat ik er ongeveer drie keer in pas. Ik heb een bescheiden cup B, zij een indrukwekkende cup F.
Mijn collega had alleen afgebeld vanwege privéomstandigheden.
Meneer zat blijkbaar ondertussen op onze website, want hij vroeg:
“Is Taylor er dan? Dan kom ik zo voor Taylor.”
De gastheer en ik moesten elkaar even aankijken.
Van haar naar mij.
Blijkbaar had meneer een bijzonder brede smaak.
Maar goed, aan de telefoon kan iedereen zeggen dat hij eraan komt. Het blijft altijd afwachten of ze daadwerkelijk verschijnen.
Deze kwam echt.
Een keurige, Engelssprekende meneer uit Europa. Hij vertelde dat dit zijn eerste afspraak op deze manier was en dat hij niet zo goed wist wat de bedoeling was.
Dus ik zei:
“Heel simpel. We gaan eerst samen douchen en daarna…”
Even een knipoog.
“…we make love.”
Hij moest lachen. Mooi. Het eerste beetje spanning was eraf.
Dacht ik.
Na het douchen ging hij namelijk als een strijkplank op bed liggen.
Dus ik grapte:
“Voor necrofilie moet je wel extra betalen, schat.”
Daar moest hij gelukkig ook om lachen.
“Ja, ik ben erg nerveus.”
Geeft niks. Dat komt goed.
Bij een nerveuze klant begin ik meestal rustig. Eerst een ontspannende rugmassage, een beetje praten. Daarna laat ik hem omdraaien en ga ik verder met een body-to-bodymassage. Zo hoeft hij niet meteen van alles te doen, terwijl het contact wel wat intiemer wordt.
Alleen draaide deze meneer zich om, keek mij aan…
En begon te huilen.
Dat had ik even niet zien aankomen.
“Alles goed?”
“Ja. Ik ben getrouwd. En ik vind het zo kut dat ik dit doe.”
Daar lag hij dan. Met zijn zenuwen én zijn schuldgevoel.
En ik wist eerlijk gezegd even niet zo goed wat ik moest zeggen. Volgens mij is ongeveer de helft van mijn klanten getrouwd, maar meestal krijg ik daar geen huilbui bij.
Dus ik zei:
“We hoeven helemaal niks te doen. Bijna alles mag, maar niks moet.”
Ik ging nog maar even rustig verder met masseren.
En toen kwam er ineens een heel andere vraag.
“Eigenlijk dacht ik… of ik jou kon fisten.”
Toen moest ik dus keihard lachen.
Ik ben namelijk petite. En met petite bedoel ik ook echt petite.
We waren nog maar net bijgekomen van zijn schuldgevoel tegenover zijn vrouw, en meneer had alweer behoorlijk ambitieuze plannen.
Dus ik legde mijn grens uit.
“Schát, je mag me aanraken, maar je mag niks in mij stoppen, tenzij ik het een jasje heb aangedaan. Want alles wat jij niet in mij stopt, stop ik ook niet in jou.”
Nu moest hij zelf ook keihard lachen.
Kijk. Daar was het ijs eindelijk.
“Ja, het was eigenlijk maar een grapje.”
Aan zijn gezicht te zien had ik daar zo mijn twijfels over.
Maar goed.
“We gaan eerst eens kijken of hij wakker wil worden.”
Uiteindelijk lukte dat. En laten we zeggen dat meneer zelf een behoorlijk indrukwekkend stukje gereedschap had meegenomen.
Dus ik zei:
“Je gaat zo wel begrijpen waarom ik zo hard moest lachen om die vraag van je.”
En inderdaad. Even later:
“Jeetje, jij bent wel heel strak.”
“Yep. Waar had je die vuist willen laten?”
“Ja, ik weet ook niet waarom ik dat eigenlijk zei.”
Nee, schat. Ik inmiddels ook niet meer.
Van zenuwen naar huilen. Van schuldgevoel tegenover zijn vrouw naar een verzoek om te fisten.
En dat allemaal binnen één afspraak.
Mannen blijven bijzondere wezens.
Maar saai is het op mijn werk in ieder geval nooit. 😂