Grote plannen, weinig tijd en gewoon jezelf zijn
Miss Taylor · Ik was vandaag iets eerder aanwezig. Dat ben ik meestal, want dan kan ik nog even op mijn gemakkie een broodje eten, koffie drinken en socializen.
Toen ging de telefoon.
Een meneer met een behoorlijk specifiek wensenlijstje: plasseks, een voorbinddildo en zoenen.
De gastheer vroeg wie van de dames daarvoor in was.
“Ik neem hem wel.”
Dan blijft het natuurlijk altijd afwachten of iemand ook echt komt.
Deze kwam.
Verkleed als dame, met een pruik die er eerlijk gezegd niet uitzag. Zijn lingerie was daarentegen echt heel mooi. Geen goedkoop spul. Verder zag hij er keurig verzorgd uit.
Ik ging even bij hem zitten om te bespreken wat hij precies wilde. Voor extra diensten betaal je natuurlijk extra, dus ik zei:
“Als we alles apart gaan rekenen wat jij wilt, wordt dit een heel duur halfuurtje.”
Want ja. Hij wilde een halfuur.
Meneer had plannen voor een hele middag, maar had daar dertig minuten voor uitgetrokken.
Maar goed, vaak verlengen ze dan wel.
We spraken een prijs af. De gewone kamerhuur kon hij bij de gastheer afrekenen, de extra’s zouden we boven regelen.
Eenmaal op de kamer vertelde hij meteen dat hij al een paar dagen aan het feesten was. Bijna niet geslapen en veel cocaïne gebruikt.
Dus ik maakte gelijk mijn grens duidelijk:
“Je mag hier bij mij op de kamer geen drugs of alcohol gebruiken. Dan weet je dat.”
Daarna wilde hij zich eerst even uitspoelen.
Laten we zeggen dat de lucht die daarbij vrijkwam niet bepaald bijdroeg aan de romantiek.
Ik ging kokhalzend de kamer uit, onder het motto dat ik snel even moest plassen.
En terwijl ik op het toilet zat, dacht ik:
Wacht eens even. Dat stond óók op zijn wensenlijstje.
Daar ging mijn zorgvuldig geplande bijdrage aan deze afspraak.
Terug op de kamer zette ik dus maar meteen een fles water aan mijn mond.
“Kom, we gaan naar een andere kamer.”
Die lucht was echt niet te harden.
Ondertussen dacht ik: dit had je toch ook thuis even kunnen voorbereiden?
In de andere kamer wilde ik eerst de extra’s afrekenen.
Alleen wist meneer inmiddels zelf niet meer welke extra’s hij allemaal had gevraagd.
Dus ik somde zijn eigen wensenlijstje nog maar even voor hem op.
Hij had alleen een creditcard.
“Geen probleem, ik kan je met mijn telefoon laten betalen.”
Dat vond hij zó fascinerend dat ik vervolgens ongeveer tien minuten uitleg heb gegeven over hoe dat werkte.
Daarna begon het volgende onderdeel.
Lingerie uit.
Lingerie aan.
Weer uit.
Weer aan.
Uiteindelijk gaf ik ook nog kledingadvies: zijn string moest óver de jarretels, zodat hij niet eerst alles hoefde uit te trekken om zijn slip uit te krijgen.
En toen was het halfuur voorbij.
Van zijn hele wensenlijst waren we vooral toegekomen aan schoonmaken, betaaltechniek en de juiste volgorde van ondergoed.
Dus ik vroeg:
“Ga je verlengen of ga je naar huis?”
Nee, hij had alweer een andere afspraak. In Delft. Met een meisje dat hem zou meenemen naar een parkeerplaats, waar hij met een paar heren had afgesproken.
Gezellige middag in het vooruitzicht, dacht ik.
“Is het halfuur nu echt al voorbij?”
“Ja.”
“Mag ik me hier nog aankleden of moet dat buiten?”
Daar moest ik bijna om lachen.
“Natuurlijk mag je je hier aankleden. Je mag zelfs nog even douchen als je wilt. Hygiëne gaat in dit huis boven alles.”
Dat vond hij heel vriendelijk.
En zo begon mijn dag dus.
Daarna kwam er een jonge man die er zó jong uitzag dat ik eerst om zijn legitimatie vroeg.
Hij bleek 23.
Hij was klein geschapen en bleef zich daarvoor verontschuldigen.
Dus ik zei:
“Daar hoef je je niet voor te verontschuldigen. Dat is gewoon wie jij bent. We passen ons daar wel op aan.”
Je moet iemand natuurlijk geen rotgevoel geven over zijn lichaam. Hij kwam voor een fijne afspraak, niet om zich nóg onzekerder te voelen.
En eigenlijk had mijn eerste klant iets soortgelijks gezegd.
“Het is wel erg, hè, dat ik zo ben?”
“Nee hoor. Jij bent tenminste wie je bent.”
Hij liep gewoon over straat met zijn lange jas en zijn lingerie eronder. Ik zei dat hij dat met trots mocht dragen. Dat hij durfde te zijn wie hij was en hoe hij zich voelde.
Want daar hou ik wel van.
Mensen die zichzelf durven zijn.
En mensen die misschien nog even moeten horen dat ze zich niet hoeven te schamen.
De ene klant had een enorm wensenlijstje en kwam nergens aan toe. De andere bleef sorry zeggen voor iets waarvoor helemaal geen sorry nodig was.
Een dag van uitersten dus.
En tussen alle rare situaties, waterflessen en jarretels door kwam het eigenlijk op hetzelfde neer:
Je mag hier gewoon jezelf zijn.
Alleen graag met een iets realistischer planning voor dat halfuurtje. 😂